Göçün Adı Değişse de Hissettirdikleri Aynıdır

İnsan bazen başka bir ülkeye, bazen başka bir şehre taşınır. Kimi zaman bavullar uçağa yüklenir, kimi zaman birkaç koli bir kamyonete. Mesafeler farklı olsa da göçün insan ruhunda bıraktığı izler çoğu zaman birbirine benzer.

Çünkü göç, sadece bir yerden başka bir yere gitmek değildir.

Alıştığınız sokakları, selam verdiğiniz insanları, günlük rutinlerinizi ve hatta kendinizin bir parçasını geride bırakmaktır.

Yurt dışına göç edenler yeni bir dilin, yeni bir kültürün ve yeni bir sistemin içinde kendilerine yer açmaya çalışırlar. Yurt içine göç edenler ise aynı dili konuşsalar bile ait oldukları çevreden uzaklaşmanın, yeniden kök salmaya çalışmanın zorluklarını yaşarlar.

İki durumda da insan kendine şu soruyu sorar:

"Ben şimdi nereye aitim?"

Göçün en az konuşulan tarafı, beraberinde getirdiği duygusal yüklerdir. Özlem, yalnızlık, yabancılık hissi, beklentiler, hayal kırıklıkları ve zaman zaman verilen kararları sorgulamak...

Oysa tüm bunlar son derece insani deneyimlerdir.

Yeni bir yere alışmaya çalışırken eski hayatınızı özlemeniz normaldir. Bazen en çok sevdiğiniz kafeyi, bazen çocukluk sokağınızı, bazen de sadece sizi anlayan insanları özlersiniz.

Fakat zamanla şunu fark edersiniz:

Aidiyet, bir adres değil; insanın kendisiyle kurduğu bağdır.

Kendinizi yanınıza alabildiğiniz sürece dünyanın herhangi bir yerinde yeniden başlayabilirsiniz.

Göç, çoğu zaman cesaretin görünmeyen halidir. Çünkü insan bilinmezliğe doğru yürümeyi seçer. Bu yolculuk bazen hayal ettiğiniz gibi ilerler, bazen de sizi hiç beklemediğiniz şekilde değiştirir.

Ama her durumda size kendiniz hakkında yeni şeyler öğretir.

Belki de göçün en büyük hediyesi budur:

Nereye giderseniz gidin, asıl yolculuğun kendinize doğru olduğunu fark etmek.

"Siz hiç yaşadığınız şehirden ya da ülkeden ayrıldınız mı? Bu süreç size en çok ne öğretti?" 🌿