Neden Mutlu Değilsin ?

Kendine Gel.

Sürekli başkalarının hayatını izleyip kendi hayatını sorguluyorsun. Onların en parlak anlarını, kendi en zor günlerinle kıyaslıyorsun. Sonra da neden mutsuz olduğunu merak ediyorsun.

Bir düşün: Bu kadar düşünmek sana ne kazandırdı?

Kafanın içinde kurduğun senaryolar, kaçırdığın anların yerini doldurmadı. Sürekli eksiklerine odaklanırken elindekileri göremez oldun. Hayatı yaşamaktan çok, izlemeye başladın.

Sen başkalarının ne yaptığını takip ederken zaman geçiyor. Günler geçiyor. Fırsatlar geçiyor. Hayat geçiyor.

Kimsenin hayatı senin hayatından daha önemli değil. Kendi yoluna bak. Kendi adımlarına bak. Çünkü başkalarıyla yarışırken kaybettiğin şey, aslında kendi hayatın oluyor. Her sabah uyanıyorsun en büyük şansın mutluluğun bu olmalı..

Ardanın Hikayesi

Arda, her sabah aynı durakta beklerken kendini başkalarıyla kıyasladığını fark etti. Yanındaki adamın ayakkabıları daha yeniydi. Önündeki kadının telefonu daha parlaktı. Arkasındaki çocuk daha umutluydu sanki. Kimse konuşmuyordu ama herkes sessizce “daha”sını taşıyordu cebinde. Daha iyi bir hayat, daha doğru bir zaman, daha doğru bir benlik.

Otobüs gecikince Arda geçmişi düşünmeye başladı.
Oysa geçmiş, davet edilmeden gelen bir misafir gibiydi; ne zaman kapıyı aralasan, içeri süzülüyordu.

Eskiden her şey daha mı iyiydi, yoksa eksikler daha mı sessizdi?
Çocukken saatlerin bu kadar ağır olmadığını hatırlıyordu. Bir gün, bir ömür gibi gelmezdi. Beklemek sadece beklemekti; karşılaştırmak diye bir şey yoktu. Kimse kimseye yetişmeye çalışmazdı, çünkü kimse nereye gittiğini bilmiyordu.

Şimdi ise herkes bir yere geç kalmış gibiydi.

Arda anladı ki kıyas, insanın kendine açtığı en derin çukurdu. Başkasının yoluna bakarken kendi ayak izlerini kaybediyordu. Beklentiler büyüdükçe, şimdiki zaman küçülüyordu. Geçmiş ise, yaşandığı için değil; artık değiştirilmediği için bu kadar masum görünüyordu.

Otobüs geldiğinde camdan yansımasına baktı.
Ne eskisi kadar gençti, ne de hayal ettiği kadar “olmuş”.

Ama ilk kez şunu düşündü:
Belki de sorun, geride kalmak değildi.
Belki sorun, hayatı bir yarış sanmaktı.

Arda kartını okuttu, boş bir koltuğa oturdu.
Beklentilerini cebinden çıkarmadı ama kıyaslamayı indirdi omuzlarından.
Geçmişe özlemini ise, bir fotoğraf gibi katlayıp kalbine koydu.

Çünkü bazı şeyler geri dönmezdi.
Ama bazı şeyler, fark edildiği anda başlardı.