Bir Çocuğun Hatırladığı Ev

Yıllar geçer…

Saçlara ak düşer, çocuklar büyür, odalar boşalır.

Fakat hiçbir çocuk, büyüdüğünde evinin perdelerinin rengini hatırlamaz. Koltukların markasını da…

Ama annesinin sesini hatırlar.

Babasının bakışını…

Evdeki huzuru ya da bitmeyen gerginliği…

Çünkü çocukların hafızası, eşyaları değil, duyguları saklar.

Bir evde sevgi varsa, ekmek az olsa da bereket çoktur.

Bir evde saygı varsa, sorunlar büyük olsa da umut tükenmez.

Bir evde dua varsa, kapılar kapansa bile göklerin rahmeti açıktır.

Ne acıdır ki günümüzde evler büyüyor, ama gönüller küçülüyor.

Odalar çoğalıyor, sohbetler azalıyor.

İmkânlar artıyor, tebessümler eksiliyor.

Oysa aile; aynı evde yaşamak değil, aynı kalpte buluşabilmektir.

Eş olmak; sadece nikâh masasında "Evet." demek değildir.

Asıl eş olmak; öfke geldiğinde sabrı seçebilmek, kırıldığında incitmeden konuşabilmek, yorulduğunda birbirine yük değil, sığınak olabilmektir.

Çünkü sevgi sadece mutlu günlerin süsü değildir.

Sevgi; hastalıkta başucunda beklemek, darlıkta el ele yürümek, kimse anlamazken birbirini anlayabilmektir.

Ve çocuklar…

Onlar anne babalarının söylediklerini değil, yaşadıklarını miras alırlar.

Birbirine teşekkür eden anne baba görürlerse, şükretmeyi öğrenirler.

Affeden anne baba görürlerse, kin taşımamayı öğrenirler.

Birbirine merhamet eden anne baba görürlerse, dünyaya güvenle bakarlar.

Ey anne…

Sesini yükseltmeden de evini yönetebilirsin.

Ey baba…

Sevgini sadece çalışarak değil, zaman ayırarak da gösterebilirsin.

Ey eşler…

Haklı olmak, her zaman mutlu olmak değildir.

Bazen bir özür, yıllarca süren kırgınlığı iyileştirir.

Bazen samimi bir "Seni anlıyorum." cümlesi, suskun kalpleri yeniden konuşturur.

Unutmayın…

Allah'ın en çok bereket verdiği evler; en lüks olanlar değil, içinde sevgi, saygı, merhamet ve dua eksik olmayan evlerdir.

Çünkü Rabbimiz merhameti emretti.

Peygamber Efendimiz (sallallahu aleyhi ve sellem) aile içinde güzel ahlakı öğretti.

Bizlere düşen ise birbirimizi değiştirmeye çalışmak değil, önce kendi kalbimizi güzelleştirmektir.

Belki bugün eşiniz sizden güzel bir söz bekliyor.

Belki çocuğunuz sadece birlikte oynayacağınız birkaç dakikayı özlüyor.

Belki anne babanız, "Nasılsınız?" diye soracağınız kısa bir telefonu bekliyor.

Sevgi ertelendikçe azalır.

İyilik geciktikçe eksilir.

Ama güzel bir söz, samimi bir tebessüm ve içten edilen bir dua; bazen yılların kırgınlığını bir anda onarabilir.

Öyleyse bugün…

Sevdiğinize sarılın.

Kırdığınız gönlü onarın.

Çocuğunuzu dinleyin.

Anne babanızın duasını alın.

Ve evinizden Kur'an'ın sesi, tebessümün sıcaklığı ve muhabbetin bereketi eksik olmasın.

Çünkü dünyada cennet kokusu arayanlar, önce kendi yuvalarını cennetten bir köşe hâline getirmelidir.

Rabbim bütün ailelere sevgi, huzur, merhamet ve bereket nasip etsin. Âmin. MANEVİ DANIŞMANINIZ Sevim BOZKURT