Boşanmak mı Zor, Değişmek mi?
**Boşanmak mı Zor, Değişmek mi?**
Dürüst olalım.
Boşanmak kolay değil ama **kaçış**tır.
Değişmek ise zor… çünkü **sorumluluk** ister.
Boşanmak bir imza.
Değişmek bir yolculuk.
Uzun, inişli çıkışlı, aynayla dolu.
Bugün danışmanlık odasında en çok duyduğum cümle şu:
“Artık dayanamıyorum.”
Haklı olabilirler.
Yorgunluk gerçek.
Kırgınlık derin.
Ama kimse şu soruyu tam sormuyor:
“Ben neyi taşımadım, neyi büyüttüm, neyi görmezden geldim?”
Geleneksel bakış bize şunu söyler:
Aile, emanet.
Kolay bırakılmaz.
Öfkeyle karar verilmez.
Ama ben kimseye “ne olursa olsun katlan” demem.
Bu çağ o çağ değil.
Ezilmek kader değil.
Susmak erdem sayılmaz.
Mesele şu:
Gerçekten tükendi mi,
yoksa **hiç denenmedi mi?**
Değişmek;
“Ben buyum” demekten vazgeçmektir.
“Böyle gördüm”le yetinmemektir.
Ve evet… bu zor.
Çünkü değişmek insanın gururuna çarpar.
Egosunu sarsar.
Alışkanlıklarını yerinden oynatır.
Ama şunu söyleyeyim, net:
Boşanıp aynı kalırsan,
aynı hikâyeyi başka bir isimle tekrar yaşarsın.
Danışmanlıkta biz tam burada dururuz.
Kim haklı, kim haksız kavgasında değil;
kim **nerede tıkandı**, oradayız.
Manevi tarafı şunu hatırlatır:
İnsan kusurludur.
Ama fark edebilen insan değerlidir.
Tövbe sadece dille değil, **davranışla** olur.
Bazen bir cümle değişir,
evin havası değişir.
Bazen bir niyet düzelir,
yılların yükü hafifler.
Şunu açıkça söyleyeyim:
Değişmek herkesin harcı değil.
Ama başaranlar, “iyi ki” diyenlerdir.
Boşanmak mı zor?
Evet.
Ama değişmek…
İnsanı adam eder.
Aileyi dönüştürür.
Çocukların kaderini sessizce iyileştirir.
Eğer bu yazıyı okurken için sıkıştıysa,
“Bizimkisi de böyle” dediysen,
bu bir işaret.
Bir kapı var.
Zor ama gerçek.
Ben o kapının önünde duruyorum.
Cesaret edene yol var.
İsteyene eşlik var.
Değişmeye niyet edene umut çok.
— *Aile Danışmanınız* SEVİM BOZKURT
