Eş mi Arıyorsun, Yaralarını mı?
**Eş mi Arıyorsun, Yaralarını mı?**
Hemen soruyorum. Kaçmadan.
Eş mi arıyorsun,
yoksa biri gelsin de eski yaralarını sarsın mı istiyorsun?
Çünkü ikisi çok karıştırılıyor.
Ve bu karışıklık evlilikleri sessizce bitiriyor.
Danışmanlık odasında sık gördüğüm tablo şu:
İki yetişkin oturuyor ama masada dört kişi var.
Anne yarası.
Baba yarası.
Geçmiş ilişki kırıkları.
Bir de bugünkü eş.
Sonra şaşırıyoruz:
“Niye anlaşamıyoruz?”
“Niye aynı kavgayı dönüp dolaşıp yaşıyoruz?”
Kimse kusursuz gelmiyor.
Mesele yarasız olmak değil, **yarasının farkında olmak**.
Eş;
seni tamamlayan kişi değildir.
Seni tedavi etmekle görevli hiç değildir.
Eş;
yan yana yürüyebildiğin kişidir.
Yükünü fark edip, kendi yükünü de sırtlanan.
Yarasını eşine yıkan kişi şunu bekler:
“Beni iyileştir.”
“Beni hep anla.”
“Beni asla tetikleme.”
Bu beklenti evliliği değil, **bakıcılığı** doğurur.
İnsan önce kendinden sorumludur.
Niyet, başkasını değiştirmek değil;
kendini fark etmektir.
Bazen eşe kızdığın şey,
aslında yıllar önce duyulmamış bir çığlıktır.
Eşin değil, geçmişin konuşuyordur.
Ve işin zor kısmı burada başlar:
Durup şunu diyebilmek:
“Bu benim yaram… senin suçun değil.”
Bu cümle cesaret ister.
Ama şifa da tam buradan akar.
Danışmanlık süreci tam olarak bunun içindir.
Kim kimi seviyor tartışması değil;
kim neyi taşıyor, orayı aydınlatmak için.
Bazen bir fark ediş olur,
evdeki ses tonu değişir.
Bazen bir sınır çizilir,
sevgi boğulmaktan kurtulur.
Şunu açıkça söyleyeyim:
Evlilik, yarasızların işi değildir.
Ama **yarasıyla yüzleşebilenlerin** işidir.
Eğer bu yazıyı okurken
“Ben eşimden bunu bekliyordum…” dediysen,
yalnız değilsin.
Ama artık yalnız da yürümek zorunda değilsin.
Yaralarını tanımadan eş arama.
Eşini yaralarınla sınama.
İkisi de ağır bedel ödetir.
Ben buradayım.
Yargılamadan.
Etiketlemeden.
Köklerine saygı duyarak ama geleceği de kaçırmadan.
Çünkü doğru yerden bakınca,
yaralar kader olmaz.
Yol olur.
— *Aile Danışmanınız*SEVİM BOZKURT
