Her Şey Yolundayken Neden İyi Değiliz?

Bazen hayatımıza dışarıdan baktığımızda şikâyet edecek büyük bir neden bulamayız.

Bir işimiz vardır. Bir evimiz, arkadaşlarımız, ailemiz, devam eden bir ilişkimiz olabilir. Günlük hayatımızı sürdürüyor, sorumluluklarımızı yerine getiriyor ve hatta uzun zamandır istediğimiz bazı şeylere sahip olmuş olabiliriz.

Ama yine de içimizden şu cümle geçer:

“Hayatımda aslında her şey yolunda. Peki ben neden iyi hissetmiyorum?”

Bu soru çoğu zaman beraberinde suçluluk da getirir. Çünkü kişi kendi kendine, “Bunca şeye sahipken neden mutsuzum?” diye sorabilir.

Oysa psikolojik iyi oluş, hayatımızda sorun olmamasıyla aynı şey değildir.

Bazen sorun hayatımızın kötü olması değil, yaşadığımız hayatla ihtiyaçlarımız arasındaki mesafenin giderek açılmasıdır.

Her şeyin yolunda olması iyi hissetmeye yetmeyebilir

Hayatımızdaki koşullar ile iç dünyamızın ihtiyaçları birbirinden farklı şeylerdir.

Güvenli bir işimiz olabilir ama yaptığımız iş bize artık anlamlı gelmiyor olabilir.

Sevdiğimiz bir ilişkimiz olabilir ama ilişkide kendimizi yeterince görülmüş hissetmiyor olabiliriz.

Sosyal bir çevremiz olabilir ama kimseyle gerçekten kendimiz gibi konuşamıyor olabiliriz.

Maddi olarak istediğimiz noktaya gelmiş olabiliriz ama hayatımızın büyük bölümünü yalnızca sorumluluklarımızı yerine getirerek geçiriyor olabiliriz.

Yani hayatımızda “eksik” görünen bir şey olmayabilir.

Fakat kendimizle olan bağımız zayıflamış olabilir.

Peki ne zaman kendimizden uzaklaşmaya başlarız?

Bazen bu uzaklaşma büyük bir kararla başlamaz.

Küçük küçük olur.

Önce uykumuzdan vazgeçeriz çünkü yetişmesi gereken işler vardır.

Sonra arkadaşlarımızı daha az görmeye başlarız.

Uzun zamandır yapmak istediğimiz bir şeyi “şimdi sırası değil” diyerek erteleriz.

Kendimize ayıracağımız zamanı başka insanların ihtiyaçlarına veririz.

Bir süre sonra ne istediğimizi değil, neyi yapmamız gerektiğini düşünerek yaşamaya başlarız.

Ve günler geçtikçe hayatımız düzenli görünürken içimizdeki canlılık azalabilir.

Bu noktada kişi çoğu zaman kendisine “Neyim var?” diye sorar.

Belki de soruyu biraz değiştirmek gerekir:

“Neye ihtiyacım var?”

Sürekli meşgul olmak, iyi olmak anlamına gelmez

Modern yetişkin yaşamında meşgul olmak kolaylıkla bir başarı göstergesine dönüşebiliyor.

Ne kadar çok işimiz varsa o kadar önemli olduğumuzu, ne kadar yoğun çalışıyorsak o kadar üretken olduğumuzu düşünebiliyoruz.

Boş kaldığımızda ise huzursuz olabiliyoruz.

Bir şey izliyoruz, telefona bakıyoruz, çalışıyoruz, alışveriş yapıyoruz, plan yapıyoruz…

Zihnimizin sessizleşmesine çok az fırsat bırakıyoruz.

Çünkü durduğumuzda bazı sorular daha görünür hale gelebiliyor:

“Ben gerçekten ne istiyorum?”

“Bu hayat bana ait mi?”

“En son ne zaman bir şeyi sadece istediğim için yaptım?”

“Hayatımda değiştirmek istediğim bir şey var mı?”

Bazen sürekli meşgul olmak, bu sorularla karşılaşmamanın bir yolu haline gelebilir.

Başarı ile tatmin aynı şey değil

Bir hedefimize ulaştığımızda iyi hissedeceğimizi düşünmek oldukça doğal.

“Bu işi alırsam…”

“Bu eve taşınırsam…”

“Şu kadar para kazanırsam…”

“Bir ilişkim olursa…”

“Şu eğitimi tamamlayınca…”

Ve gerçekten de hedeflerimize ulaştığımızda bir süreliğine iyi hissedebiliriz.

Fakat insan zihni yeni koşullara alışma eğilimindedir. Bir süre sonra elde ettiğimiz şey hayatımızın normal bir parçası haline gelir ve zihnimiz yeni bir hedef belirleyebilir.

Bu nedenle yalnızca “daha fazlasına sahip olmak” üzerinden kurulan bir yaşam, uzun vadede beklediğimiz tatmini vermeyebilir.

Çünkü başarı, hayatımızdaki hedefleri artırabilir; ama anlam duygusunu kendiliğinden oluşturmaz.

Bazen ihtiyacımız olan şey hayatımızı değiştirmek değil, onunla ilişkimizi değiştirmektir

Kendimizi iyi hissetmediğimizde ilk düşüncemiz çoğu zaman büyük bir değişiklik yapmak olur.

İşi bırakmak.

Şehir değiştirmek.

İlişkiyi bitirmek.

Yeni bir hayata başlamak.

Bazen gerçekten değişim gerekir.

Ama her huzursuzluk, hayatımızı baştan aşağı değiştirmemiz gerektiği anlamına gelmez.

Bazen ihtiyacımız olan şey, mevcut hayatımızın içinde kendimize yeniden yer açmaktır.

Bir arkadaşımızla daha fazla görüşmek.

Uzun zamandır ertelediğimiz bir ilgi alanına dönmek.

Sınır koymayı öğrenmek.

Sürekli “yapılması gerekenler” listesinden çıkıp ne istediğimizi fark etmek.

Kendimize dinlenmek için izin vermek.

Ya da uzun zamandır hissettiğimiz ama adını koyamadığımız bir duyguyu ciddiye almak.

“Şükretmeliyim” demek her zaman yeterli değildir

Hayatımızdaki güzel şeyleri fark etmek elbette değerlidir.

Fakat minnet duymak ile zorlandığımız duyguları inkâr etmek aynı şey değildir.

“Benden daha kötü durumda insanlar var.”

“Buna da şükür.”

“Abartıyorum.”

“Benim aslında bir problemim yok.”

gibi cümleler bazen kişinin kendi duygularını geçersizleştirmesine neden olabilir.

Bir insan aynı anda hem sahip oldukları için minnet duyabilir hem de hayatında değiştirmek istediği şeyler olduğunu fark edebilir.

Minnet, ihtiyaçlarımızı susturmak zorunda değildir.

Kendimize şu soruları sorabiliriz

Belki de hayatımızın yolunda olup olmadığını yalnızca dışarıdan görünen koşullarla değerlendirmek yerine, kendimize birkaç farklı soru sormanın zamanı gelmiştir:

1. Son zamanlarda beni gerçekten ne heyecanlandırıyor?
2. Hayatımda neyi yalnızca “gerektiği” için yapıyorum?
3. Kendime ayırdığım zaman ne kadar?
4. Kimlerin yanında kendim gibi hissediyorum?
5. En çok hangi duyguyu bastırıyorum?
6. Hayatımda değiştirmek istediğim ama sürekli ertelediğim ne var?
7. Başarı benim için ne anlama geliyor?
8. Yaşadığım hayat, gerçekten istediğim hayata ne kadar benziyor?

Bu soruların hemen cevaplanması gerekmiyor.

Bazen önemli olan cevapları bulmaktan önce soruları kendimize sormaya başlamaktır.

İyi hissetmek, kusursuz bir hayat kurmak değildir

Belki de kendimize koyduğumuz en büyük baskılardan biri şu:

“Hayatımı öyle bir hale getirmeliyim ki bir daha kötü hissetmeyeyim.”

Oysa böyle bir hayat mümkün değil.

İyi oluş; sürekli mutlu olmak, hiçbir şeyden şikâyet etmemek ya da hayatımızda hiçbir sorun yaşamamak anlamına gelmez.

Bazen iyi oluş, hayatımızdaki zorluklara rağmen kendimizle bağımızı koruyabilmektir.

Ne hissettiğimizi fark edebilmek.

İhtiyacımız olduğunda destek isteyebilmek.

Sınırlarımızı görebilmek.

Kendimizi yalnızca ne kadar başarılı olduğumuz üzerinden değerlendirmemek.

Ve gerektiğinde hayatımızda küçük de olsa değişiklikler yapabilmek.

Belki de “Hayatım neden yolunda değil?” sorusundan önce şu soruyu sormak daha anlamlıdır:

“Hayatım yolunda olabilir. Peki bu hayat bana iyi geliyor mu?”

Çünkü bazen değiştirmemiz gereken şey hayatımızın tamamı değil; kendimizi hayatımızın neresine koyduğumuzdur.

Psikolojik Danışman&Aile Danışmanı

Beyza Akkaya