İlişki Sonu ve Yas: Bu Yolu Yalnız Yürüme!

Bazı ilişkiler bittiğinde insanlar “neden bu kadar acıyor?” diye sorar.

Oysa çoğu zaman acıtan şey ayrılık değildir.

Acıtan, uzun süredir tek başına taşınan bir ateşi bırakmak zorunda kalmaktır.

Terapi odasında sıkça şuna tanık olurum:

Danışanlar ilişkideki kişiyi değil, o ilişkiye dair umutlarını kaybeder.

“Ama çok denedim” cümlesi, aslında şunu anlatır:

Ateşe defalarca odun attım; belki bu sefer ısınırız diye.

Tek taraflı ilişkilerde sevgi zamanla bir bağ olmaktan çıkar,

bir görev hâline gelir.

Kim arayacak, kim toparlayacak, kim anlayacak bellidir.

Bu noktada kişi farkında olmadan kendi ihtiyaçlarını geri plana iter

ve bunu “fedakârlık” sanır.

Oysa psikolojik açıdan bu,

kendini ilişkiye feda etmeye başlamaktır.

Yas tam da burada başlar.

İlişki bittiği gün değil;

“artık odun atmayacağım” dediğin anda.

Çünkü o an sadece birini değil,

olmasını hayal ettiğin geleceği,

birlikte ısınabileceğin ihtimali de uğurlarsın.

Bu yas çoğu zaman sessizdir.

Gözyaşıyla değil,

boşluk hissiyle gelir.

İnsan önce rahatlar,

sonra üşüdüğünü fark eder.

Bu çok normaldir.

Çünkü uzun süre ateşe yaklaşarak ısınmaya çalışan biri,

ateşten uzaklaşınca ne hissedeceğini bilemez.

İyileşme; ateşi söndürmek değildir.

İyileşme, şunu kabul edebilmektir:

“Bu ateş beni ısıtmıyordu, beni yakıyordu.”

Psikolojik sınırlar tam da bu fark edişte doğar.

Ve her sınır, bir kayıp gibi hissettirse de

aslında ruhun kendini koruma refleksidir.

Eğer bu süreçteysen şunu bil:

Yasını tuttuğun şey bir zayıflık değil,

bağlanabilme ve umut edebilme kapasitenin göstergesidir.

Ve bu kapasite, doğru yerde, doğru kişiyle

yeniden ısıtabilir.

Ama bu sefer,

ateşe odunu tek başına atan sen olmak zorunda değilsin.

Bu Yolu Beraber Yürüyelim!

Yas, sınır koyma ve tek taraflı çabadan vazgeçme süreçleri

insanın kendi içinde yürüdüğü uzun ve yorucu yollardır.

Bu yolda bazen neyi kaybettiğini,

bazen de neden bu kadar yorulduğunu tek başına anlamak güçleşir.

Terapi, sana ne yapman gerektiğini söyleyen bir yer değildir.

Terapi;

ateşi neden hep senin taşıdığını,

neden bırakmanın bu kadar acıttığını

ve bundan sonra kendinle nasıl daha adil bir ilişki kurabileceğini

birlikte anlamaya alan açar.

Bu yol, hızlanmak için değil;

durup bakabilmek için yürünür.

Ve evet, bazı yollar birlikte yüründüğünde daha güvenlidir.

Eğer bu satırlarda kendinden bir parça bulduysan,

bil ki bunu tek başına taşımak zorunda değilsin.

Bu süreci, yükünü hafifleterek ve şefkatle

birlikte yürüyebiliriz.