Inşaat Halindeki Bedenler

Bazılarımız Restorasyonda, Hepimiz Yapım Aşamasında

* Mart ayı, Serebral Palsi farkındalık Ayı Özelinde *

Hayatın en başından beri, ruhen ve bedenen kim olduğumuzu anlamak için bitmek bilmeyen bir çaba sarf ediyoruz. Aslında her birimiz, inşaatı sessizce devam eden birer yapı gibiyiz; caddenin tam ortasında duran, her gün binlerce bakışa, bazen desteğe, bazen de yersiz sayısız öneriye maruz kalan bir bina veya bir bahçe misali…

Şunu biliyoruz ki; hiçbir yapı tek başına yükselmez. Bizler aslında milyarlarca hücrenin sığındığı devasa bir yuva, her gün hayatta kalmak için çabalayan o hücrelerin "beden" adındaki vatanıyız. Ne var ki, çoğu zaman bu sessiz mücadelenin farkına bile varamıyoruz. Hücrelerimizin ideal koşulları yaratma gayretini, kriz anlarındaki hazırlıklarını, bir bütün olma azimlerini ve o görünmez metabolik yorgunluklarını gözden kaçırıyoruz. Tıpkı insanların birbirini gözden kaçırması gibi...

Serebral Palsi; tesadüflerin değil, müthiş bir matematiğin eseridir. Bunca hücre, o beden içinde asla rastgele bir değişim yaratmaz. Patofizyoloji, yani o "hastalık mantığı", standart kabul edilen fizyolojik hallerden çok daha eşsiz bir derinlik barındırır. Çünkü o, çözülmeyi bekleyen bir gizemdir; fakat asla bir rastlantı değildir.

Peki ya bu kıymetli matematikle şekillenen durum; yıkılıp yeniden yapılması sakıncalı olan, titizlikle korunması gereken bir "tarihi eser" ise? Ya bu inşaat süreci aslında kompleks ve ince işçilik isteyen bir restorasyonsa?

Bazılarımız standart bir bina gibi inşa edilirken, bazılarımız restorasyon sürecindedir. İnşaatı uzun süren, incelikleri ve tarihçesi dışarıdan bakınca hemen anlaşılamayan yapılar, her zaman daha fazla yoruma maruz kalır. İnsan, cahili olduğu şeyi anlamlandırmak için tahminlerini kullanır; bu tahminler ise genellikle o kişinin kendi ruhunu ve bedenini inşa ederken seçtiği malzemelerden izler taşır.

Serebral Palsi gibi durumlarda restorasyon, sadece bir kası güçlendirmekten çok daha fazlasıdır; bu, tüm vücudun dahil olduğu bir iş birliği sürecidir. Bu yolculuk, o dokunun —yani nöroçeşitliliğin— kendine özgü adaptasyon dilini kavramayı gerektirir. Amacımız yapıyı yıkıp baştan yaratmak değil; var olan o mucizevi matematiği destekleyerek, bireyin hayatın içinde en güçlü haliyle durmasını sağlamaktır.

Mart ayı, Serebral Palsi farkındalığı için yeşile boyanırken; hücrelerin sadakatini ve restorasyonun inceliğini anlamayı, bu sürece saygı duymayı önceliklendiren bir dünya diliyorum. Unutmayalım; her birimiz yapım aşamasındayız ama bazılarımız gerçekten özel bir ihtimamla restore ediliyor.

Merve Büşra Çatakçı

Çocuk Fizyoterapisti & Fizyolog