Ebeveynlikte Rakip Değil, Ekip Olabilmek

Çocuk büyütmek çoğu zaman iki yetişkinin omuz omuza verdiği bir yolculuk gibi anlatılır.

Ama işin mutfağına girdiğimizde tablo her zaman böyle değildir.

Biri “çok serbest bırakıyorsun” der, diğeri “çok baskıcısın” diye karşılık verir.

Bir ebeveyn çocuğun davranışını “yorgunluk” olarak okurken, diğeri “şımarıklık” olarak görür. Ve fark etmeden aynı evin içinde iki ayrı cephe oluşur.

Aslında kimse çocuğuna zarar vermek istemez. Ama iyi niyetle başlayan bu farklılıklar, zamanla ebeveynleri rakip gibi hissettirebilir.

Sorun Farklı Olmak Değil, Karşı Karşıya Gelmek

Eşlerin ebeveynlikte farklı tutumlara sahip olması normaldir.

Hatta sağlıklıdır.

Çünkü herkes kendi çocukluğundan, değerlerinden, korkularından ve öğrendiklerinden gelir.

Biri sınırlarla büyümüştür, diğeri özgürlükle. Biri kontrol edilerek korunmuştur, diğeri yalnız bırakılarak.

Sorun, bu farkların çocuğun önünde bir güç savaşına dönüşmesiyle başlar.

Çocuk için tablo şuna döner:

“Hangisi haklı?”

“Hangisinin tarafında olmalıyım?”

“Kime gidersem istediğim olur?”

Ve çocuk, bir süre sonra farkında olmadan ebeveynler arasındaki boşluğu doldurmaya başlar.

Çocuklar Tutarlılığa İhtiyaç Duyar, Aynılığa Değil

Ekip olmak demek:

1. Her konuda aynı düşünmek değildir
2. Aynı cümleleri kurmak değildir
3. Aynı tepkiyi vermek zorunda olmak hiç değildir

Ekip olmak şudur:

“Biz farklıyız ama aynı çocuğun iyiliği için buradayız.”

Çocuk için en güven verici şey, ebeveynlerin her zaman aynı değil ama birbirini boşa düşürmeyen bir duruş sergilemesidir.

Biri “hayır” dediğinde, diğeri çocuğun yanında “ama baban/annen çok abartıyor” demediğinde…

İşte orada ekip olunur.

Eşler Neden Rakip Gibi Hisseder?

Ebeveyn danışmanlığında sıkça gördüğümüz bazı nedenler var:

1. Görülmeme hissi:
2. “Ben bu kadar emek veriyorum ama fark edilmiyor.”
3. Yetersizlik korkusu:
4. “Ben yanlış yapıyorsam?”
5. Geçmişten gelen yaralar:
6. Kendi çocukluğunda duyulmayan bir ebeveyn, bugün çocuğunun duyulmasını aşırı savunabilir.
7. Yorgunluk:
8. Uykusuz, desteklenmeyen ebeveynler daha çabuk sertleşir.

Bunların hiçbiri “kötü ebeveynlik” değildir.

Bunlar insan olmanın doğal sonuçlarıdır.

Rakiplikten Ekipliğe Geçmek Mümkün mü?

Evet. Ama bu, çocuğu “düzeltmekle” değil, ilişkiyi onarmakla olur.

Bazı küçük ama etkili adımlar:

1. Çocuğun olmadığı bir anda konuşmak
2. “Sen hep…” yerine “Ben böyle hissediyorum…” demek
3. Birbirinin niyetini savunmak
4. Farklılığın tehdit değil, denge olabileceğini kabul etmek

Ve belki de en önemlisi:

Aynı tarafta olduğunuzu kendinize sık sık hatırlatmak.

Çocuk Ekip Olan Ebeveynlerle Ne Hisseder?

1. Daha güvende hisseder
2. Manipüle etmek zorunda kalmaz
3. Sınırları test etmek yerine ilişkiye yaslanır
4. “Kime gideyim?” değil, “Nasıl ifade edeyim?” diye düşünür

Çocuk için en büyük rahatlama şudur:

“Annem ve babam beni taşırken birbirleriyle savaşmıyor.”

Ebeveynlik bir yarış değil.

Kimin daha doğru yaptığıyla ölçülen bir alan hiç değil.

Eşler rakip olduğunda çocuk arada kalır.

Eşler ekip olduğunda çocuk nefes alır.

Ve bazen bir çocuğa verebileceğimiz en büyük hediye, mükemmel tutumlar değil;

birbirine sırtını dayayabilen iki yetişkindir.

Sevgilerle,

Çg.Ad. Didem BAYUS MEŞE