Evlilik devam ediyor, peki ilişki yaşiyor mu?

Evlilik Devam Ediyor, Peki İlişki Yaşıyor mu?

Bir evlilik 20 yılı, 25 yılı, hatta 30 yılı geride bırakmış olabilir.

Çocuklar büyümüş, ev kurulmuş, düzen oturmuş, aileler birbirine alışmış, yıllar boyunca birlikte pek çok zorluk aşılmış olabilir.

Dışarıdan bakıldığında “iyi bir evlilik” gibi görünen bu ilişkinin içinde ise iki insan, uzun zamandır birbirine duygusal olarak ulaşamıyor olabilir.

Çünkü bazı evlilikler mutlu oldukları için değil; düzen bozulmasın diye devam eder.

Türkiye İstatistik Kurumu’nun 2025 verileri bu konuda bize önemli bir pencere açıyor. 2025 yılında gerçekleşen boşanmaların %30’u, 16 yıl ve daha uzun süredir evli olan çiftlerde gerçekleşti. Bu oran, boşanmaların evlilik süresine göre en büyük dilimini oluşturuyor.

Elbette bu veri, “20 yıllık evlilikler mutsuzdur” anlamına gelmez. Tam tersine, evlilik araştırmaları birçok çiftin uzun yıllar boyunca ilişkisel doyumunu koruyabildiğini gösteriyor.

Fakat burada üzerinde düşünmemiz gereken başka bir gerçek var:

Her devam eden evlilik, iyi giden bir evlilik değildir.

Bazı çiftler yıllar içinde eş olmaktan çok;

çocuklarının annesi ve babası,

aynı evin iki yetişkini,

aile büyüklerinin gelini ve damadı,

çevrelerinin “evli çifti”,

ekonomik düzenin ortakları

haline gelebiliyor.

Ve zamanla “Biz” duygusunun yerini yalnızca “Bizim bir hayatımız var” duygusu alabiliyor.

Çocuklar için devam edilir.

“Bunca yıl boşa gitmesin” diye devam edilir.

Aile ne der diye devam edilir.

Maddi düzen bozulmasın diye devam edilir.

Çocukların geleceği zarar görmesin diye devam edilir.

Toplumdaki saygınlık, ailedeki konum, alışılmış yaşam biçimi kaybedilmesin diye devam edilir.

Bazen de insan yalnız kalmaktan korktuğu için…

Ve bütün bunların arasında eşler birbirlerine şunu sormayı unutabilir:

“Biz hâlâ birbirimizin hayatında gerçekten var mıyız?”

Çünkü aynı evde yaşamak başka, aynı hayatın içinde olmak başkadır.

Birbirine gün içinde ne olduğunu anlatmamak…

Konuşmaların yalnızca çocuklar, faturalar, alışveriş ve ev işleri etrafında dönmesi…

Birlikte geçirilen zamanın giderek azalması…

Dokunmanın, merak etmenin, paylaşmanın ve birbirini görmenin ortadan kalkması…

Ve en önemlisi, insanın kendisini evliliğinin içinde yalnız hissetmeye başlaması…

Bunlar çoğu zaman bir anda olmaz.

İlişki sessizce uzaklaşır.

İnsanlar aynı masada yemek yerken birbirlerinden kilometrelerce uzakta hissedebilirler.

Bazen de yıllarca “sorun yokmuş gibi” yaşadıktan sonra çocuklar büyür, ev sessizleşir ve çift ilk kez birbirleriyle baş başa kaldığında şu gerçekle karşılaşır:

“Biz ne zamandır sadece anne-baba olarak yaşıyoruz?”

İşte bu nedenle uzun evliliklerde yalnızca “Boşanalım mı, devam edelim mi?” sorusuna odaklanmak yeterli değildir.

Önce başka bir soru sorulmalıdır:

“Bizim ilişkimiz hâlâ yeniden kurulabilir mi?”

Çünkü bazı evlilikler bitmemiştir.

Sadece uzun zamandır ihmal edilmiştir.

Ve ihmal edilmiş bir ilişki, doğru sorular sorulduğunda, ihtiyaçlar yeniden görünür olduğunda ve iki kişi birbirine yeniden dönmeye istekli olduğunda yeniden canlanabilir.

Belki de uzun yıllardır evli olan çiftlerin kendilerine zaman zaman sormaları gereken en önemli soru şudur:

“Biz yalnızca evliliğimizi sürdürüyor muyuz, yoksa hâlâ birbirimizi seçiyor muyuz?”

Çünkü bir evliliğin kaç yıl sürdüğü önemlidir.

Ama bazen daha önemli olan şudur:

O yılların içinde iki insan birbirine ne kadar yakın kalabildi?

Şükran Kuzubaşlı

Çift ve Aile Danışmanı –