Kalpten Gelen Çığlık

**Bu Bir İletişim Sorunu mu, Yoksa Kalpten Gelen Bir Çığlık mı?**

Herkes “iletişim sorunumuz var” diyor.

Ama dürüst olalım: çoğu zaman sorun **iletişim değil**, *niyet, cesaret ve yüzleşme*.

Aynı evde yaşayıp aynı dili konuşamayan insanlar var.

Cümleler doğru, ton yanlış.

Niyet iyi, zamanlama berbat.

Ve sonra klasik final:

“Ben anlatıyorum ama o anlamıyor.”

Belki de mesele anlatamamak değil.

Belki de **anlaşılmaktan korkmak**.

İletişim dediğimiz şey; kelimelerden önce gelir.

Bakışta başlar, susuşta derinleşir.

Bazen bir “iyiyim” cümlesi, koskoca bir yorgunluğu saklar.

Bazen de öfke, aslında görülme arzusudur.

Toplum bize şunu öğretti:

“Konuş, geçer.”

Ama kimse şunu öğretmedi:

**Nasıl konuşacağını, ne zaman susacağını ve neyi neden söylediğini.**

Çiftlerde en sık gördüğüm şey şu:

Biri anlaşılmak ister, diğeri savunmaya geçer.

Biri yaklaşır, diğeri geri çekilir.

Ve sonra roller sabitlenir, kalpler yalnızlaşır.

İyi haber şu:

Bu kader değil.

Bu öğrenilebilir bir beceri.

İletişim; bağırmak değil, bağ kurmaktır.

Haklı çıkmak değil, temas etmektir.

Geçmişi didiklemek değil, geleceği inşa etmektir.

Eğer kendine şunu soruyorsan:

“Biz neden bu noktaya geldik?”

Cevap büyük ihtimalle şurada gizli:

**Birbirinizi duymadığınız yerde, birbirinizden uzaklaştınız.**

Ama hâlâ buradaysan, hâlâ soruyorsan…

Bu umut var demektir

Eğer ilişkinizde aynı döngüler tekrar ediyorsa,

konuşmalar kavgaya, suskunluklar mesafeye dönüşüyorsa

ve “bir şeyler yanlış ama adını koyamıyoruz” diyorsanız;

Bu bir işaret.

Destek almak zayıflık değil, **sorumluluktur**.

İletişimi onarmak mümkün.

Güveni yeniden kurmak mümkün.

Yeter ki doğru yerden, doğru dille başlayalım.

Kapı aralık.

Cesaret sende.

AİLE DANIŞMANINIZ Sevim Bozkurt