Yeni Annelik, Ağır bulutlar ve Gerçekler
Selam, önce bir derin nefes alalım mı?
Eğer bu yazıyı okuyorsan, muhtemelen evde işlerin pek de o reklam filmlerindeki gibi "pamuk şeker" tadında gitmediği bir dönemdesin. Belki kucağında mucizevi bir bebek var ama senin içinde bir yerlerde, nedenini tam çözemediğin bir boşluk, yoğun bir yorgunluk ya da bitmek bilmeyen bir suçluluk duygusu dönüp duruyor.
Hemen şunu söyleyeyim: Yalnız değilsin ve kesinlikle "kötü bir anne" değilsin.
"Neyim Var Benim?"
Doğumdan sonraki o ilk haftalarda biraz duygusallık, uykusuzluktan gelen o sersemlik çok normal. Biz buna "annelik hüznü" diyoruz. Ama günler geçiyor, haftalar devriliyor ve o ağır bulutlar bir türlü dağılmıyorsa; işte o zaman postpartum depresyonu (doğum sonrası depresyon) konuşmamızın vakti gelmiş demektir.
Bu durum, senin iradenle ya da karakterinle ilgili bir zayıflık değil. Hormonların bir roller-coaster gibi inip çıkması, uykusuzluk ve hayatının bir anda %180 değişmesinin doğal bir sonucu. Bazen kimya, biyoloji ve hayatın yükü el ele verir ve bizi bu noktaya getirir.
O Suçluluk Duygusuyla Başa Çıkmak
En çok duyduğum şey şu: "Bebeğime bakarken neden mutlu hissedemiyorum?" ya da "Ona bir şey olacak diye ödüm kopuyor ama bir yandan da kaçıp gitmek istiyorum."
Bakın, dürüst olalım, annelik sadece sevgi patlamasından ibaret değil. İçinde korku var, yas var (eski hayatının yası!), öfke var. Bu duyguları hissettiğin için kendini cezalandırmayı bırakmalısın. Zaten yeterince yükün var, bir de üzerine "mükemmel anne" olma baskısını eklemeyelim.
Ne Yapacağız?
Bu süreci bir maraton gibi düşün. Ve bu maratonu tek başına koşmak zorunda değilsin.
- Konuşmaktan çekinme: "İyi değilim" demek bir yenilgi değil, bir yardım çağrısıdır.
- Yardımı kabul et: Birisi "Yemeği ben getireyim" ya da "Sen uyu, ben bebeğe bakarım" dediğinde "Hayır" deme. Süper kahraman olmana gerek yok.
- Profesyonel destek bir lüks değil, ihtiyaç: Bazen bir uzmanla konuşmak, o karmaşık duyguları çekmecelere yerleştirmek gibidir. Her şeyin yerini bulunca nefes almak kolaylaşır.
Son Söz Olarak...
Eğer şu an bu satırları okurken gözlerin doluyorsa, kendine biraz şefkat göster. Vücudun bir insan inşa etti, ruhun ise şu an o değişime ayak uydurmaya çalışıyor. Bu geçecek. Gerçekten geçecek. Ama bu yolda elinden tutulmasına izin verirsen çok daha rahat geçecek.
Buradayım, seni duyuyorum ve bunun üstesinden gelebileceğini biliyorum.
